Nurettin Özdoğan

Kasım ayından bu yana kariyergenç ile yatıp kalktığım için bana gelen tüm konferans taleplerini nazik bir dille ve utanarak reddediyorum. (Kariyergenç lansmanından sonra sanırım genç arkadaşlarımla daha iç içe olacağım.)

Ä°nsan kendini anlatmaktan sıkılır mı? Çok garip ama ben bir haylice sıkıldım konferanslarda kendimi anlatmaktan. O bakımdan kariyergenç’i bir an önce baÅŸarıya taşımak ve artık kariyergenç’in ve kariyergenç ekibinin baÅŸarı öyküsünü anlatmak istiyorum kendimden çok.

2 aydır Türkiye’nin en kozmopolit mahallesi olan Gazi Mahallesi’ndeki Zübeyde Hanım Ä°lköğretim Okulu’ndan Hülya hoca beni kaç kez aradı. Daha öncesinde de defalarca mail attı. Artık utandım ve bu kadar idealist bir öğretmenin gayretinden dolayı “hayır” deme lüksüm olamazdı. Zaten beni okulda öyle bir saygıyla ağırladılar ki inanın utandım. Hülya Hocan’nın ÅŸu söz beni bitirmiÅŸti zaten: “Onların sizin gibi rol model olabilecek bir abiye ihtiyacı var hocam.” (Ki ben buna deÄŸer miyim ondan emin deÄŸilim)

Ayrıca bu kadar idealist ve genç öğretmenin bir araya gelmesine o kadar çok sevindim ki hayata karşı umudum arttı. Düşünün beraber doÄŸumgünü pastası bile kestik… Beni evimden aldılar ofisime bıraktılar. Hülya Hoca, Neslihan Hoca, Ãœmran Hoca, Fatih Hoca, Adnan Hoca, Serhat Hoca… Sizlere teÅŸekkür ediyorum…

Gelelim öğencilere… Daha konferansa gelmeden bana birkaçı mail atmış. Okulun panolarında benim özgeçmiÅŸimin olduÄŸunu gördüm. 8. sınıf öğrencilerine konuÅŸma yapacaktım. Uzun zamandır bu yaÅŸtaki öğrencilerle bir araya gelmemiÅŸtim. En son 4 yıl önce bir kolejde aynı yaÅŸ grubuna olimpiyat ve proje yarışmalarında koçluk yapmıştım.

Yine de tedirgindim. Sonuçta ne anlatacaktım? Anlatacaklarım belki onları sıkabilirdi yakalamayabilirdi. Çocukların hemen hepsi benim hayatımı internetten araştırmışlar. Bırakın özgeçmişimi 1 yıl önceki yazdığım yazıları bile okumuşlar. Sorular hazırlamışlar. Ama görmelisiniz öyle böyle değil:)

Çok akıllıca sorulardı. Oldukça interaktif bir konferanstı. Onlar bana sorular sordular ben onlara sordum. Hayallerini sordum. Bu hayallerine kavuşmalarındaki endişelerini merak ettim. Ve bu engelleri nasıl aşabilecekleri noktasında biraz fikir vermeye çalıştım. O kadar eğlenceli geçti ki çocukların gözlerindeki o ışık birçok şeye bedeldi.

Çocuklar beni bırakmadı. Ofise geldiğimde birçok öğrenci bana çoktan mesaj atmıştı.

İçlerinden Ceren şöyle mesaj atmış: “Bugün bizim okula geldiÄŸiniz ve bize o güzel dakikaları yaÅŸattığınız için size çok teÅŸekkür ediyorum.Siz bizim artık gerçekten KARÄ°YER ABÄ°MÄ°Z oldunuz.Okulumuzdaki herkez sizi çok sevdi.Bidaha gelmenizi çok isterim artık benimde bir idolüm oldu o da sizsiniz.”

Ä°lknur ise şöyle mesaj atmış: “Ne zamandır sizi okulumuza bekliyorduk sonunda geldiniz okulumuzun adı zübeyde hanım ilköğretim okulu sultan gazide belki hatırlarsınız ben sizin konuÅŸmalarınızdan gerçekten çok fazla etkilendim tüm kararlarım sizin konusmanız dan sona deÄŸiÅŸti artık hep olumlu bakıyom herseye keÅŸke dememek için size iÅŸ hayatınız da ve normal hayatınız da basarı ve mutluluk dilerim…”

Ne diyeyim ki bu stresli haftalarımda gözlerinizdeki ışık içimi ferahlattı çocuklar. Asıl ben size hayatınızda baÅŸarılar dilerim. Anlattıklarım umarım hayatınızda küçükte olsa fayda saÄŸlar…