Ben eskiden korkak bir adamım tekiydim…
Ä°lkokuldayken bile karşıdan karşıdan geçerken bile korkarmışım, ara sıra babam hatırlatarak benle dalga geçer…
Burada korkmaktan kastım daha çok somut anlamdan ziyade soyut.
Ãœniversiteye kazandığımda Anadolu’dan Ä°stanbul’a gelen bir çocuÄŸa göre olaylara fazlasıyla ürkek yaklaşırdım…
Duygularımı karşımdakine ifade etmekten, birÅŸeyleri yapamamaktan, becerememekten, “BaÅŸkaları ne der?”den korkardım…
Birgün gecenin yarısı YeÅŸilköy’de Rum Klisesi’nden Ayestefenos AnlaÅŸması’nın yapıldığı yer olan Cami’ye doÄŸru yürürken bu ürkekliÄŸimi düşündüm…
Korkuyla, olaylara ürkek yaklaşarak bir yere varılmayacağının analizini yaptım.
Ä°ÅŸin garibi, en çokta kaybetmekten korkardım ama bu korku bana hep kaybettiriyordu…
Adam gibi ilk cesur kararımı o gece verdim.
Tabi bir gecede olunacak birÅŸey deÄŸil.
Ä°ÅŸin özü, dibe vurduÄŸunuz zaman ağır depresyonlardan geçtiÄŸiniz zaman daha da tazelenerek çıkıyorsunuz…
Bazense daha “cesur” çıkıyorsunuz…Â
Omurgasız, kıymet bilmez, iÅŸe yaramaz, kendini olduÄŸundan fazla gösteren insanları da görünce onlara inat daha cesur olmanız gerektiÄŸini düşünüyorsunuz…Â
Aylar, yıllar geçtikçe cesur kararlar aldıkça kendime güvenin geldiğini hissettim.
“BaÅŸkaları ne der?” yaklaşımı umrumda bile deÄŸildi.
 Zamanla karşıma farklı kapılar açıldı, bu sayede Dünya’dan ve Türkiye’den baÅŸarılı insanlarla tanışmaya baÅŸladım… Tarihten bu yana baÅŸarılı insanların biyografilerini okudum…
Bana göre hepsinin sadece bir ortak özelliÄŸi vardı: “CESARET”
Aradan aylar, yıllar geçti…
Konferanslarımdan sonra gelen sorularda veya okur, izleyicilerimden gelen e-postalarda ise “Nasıl cesaret buldunuz yaptığınız iÅŸlerde?” sorusu ile sık sık karşılaÅŸtım.
Åžimdi ise Kariyergenç’i kurduÄŸumuz için cesaretimizden dolayı tebrik alıyoruz… Bunu daha çok dev ÅŸirketlerin tepe yöneticileri söylüyor…
En yakınlarımdan hiç tanımadıklarıma kadar birçok genç arkadaÅŸtan teÅŸekkür alıyorum: “Beni cesaretlendirdiÄŸin için teÅŸekkürler…”
Bense bunları duyduÄŸumda geçmiÅŸimle yaÅŸamayı sevdiÄŸim için eski korkak çocuÄŸa selam çakıyorum…
gerçekten var olan insanlar yalnızca cesurlardır,bu hayatta cesursan varsın ve bir hocam hep “silik kiÅŸilik olmayın,cesur olun “derdi !!çok haklı!!
eline saÄŸlık, çok güzel ve anlamlı bi yazı… bana bu yazın diÄŸerlerinden daha da ayrı bir lezzet verdi (aslında hepsınden ayrı ayrı lezzetler alıyorum (:) ama ne bilim… bazı olaylarda, durumlarda, resımlerde, yazılarda kendımı bulunca hanı “tadı damağında kalmak” diye bı tabır varya, bende de öyle bir ÅŸey oluyo… onun lezzetini hiç unutmuyorum.. benım cesaretımde doÄŸuÅŸtan deÄŸil… pısırık, ürkek, dusuncelerını bıle acıkca ıfade edemeyen bı ınsandan bunun tam tersi bı kiÅŸilik dogması benım ıcın hayret verici… [burda uzun uzun bende hikayemi anlatacak da deÄŸilim tabi :) ] ama bende böle bı doÄŸuÅŸ yaÅŸadım, ve iyiki yaÅŸamışım dıyorum…
Tebrikler :))))
Hani derler ya başlamak bitirmenin yarısıdır.Başlamak için gerekli olan Cesaret.Başlamaya Cesaret etmek..
Başladın ve bitirmek üzeresin.
Hayırlı olsun KariyerGenç,müthiş bir cesaret örneği..
Tekrar tebrikler !
Bu yazıda çok şey buldum.. one day at a time, and take measured risks!
Katiliyorum size nazmiye …Otherwise you will come nowhere !
I enjoy to read nurettin s texts …
selamlar Fatma
toplumumuzun aşıladığı bir davranış aslında, baÅŸkaları ne der die düşünüp sonra yapacağını bir kez daha düşünmek..Bir düşünür:”insanların akıllarına ne denli az geldiÄŸinizi bilseydiniz baÅŸkaları ne der die düşünmezdiniz.”der.aynen öyle.insanların ne diyeceÄŸini düşünselerdi ÅŸu anda biz hala Dünya’nın düz bir tepsiye benediÄŸini biliyor va ona inanıyor olurduk.biz de insanlar ne der die düşünmemeliyiz ki yapabileceklerimiz yaptıklarımıza dönüşsün:)
Yorum Yazın