Nurettin Özdoğan

Ben eskiden korkak bir adamım tekiydim…

Ä°lkokuldayken bile karşıdan karşıdan geçerken bile korkarmışım, ara sıra babam hatırlatarak benle dalga geçer…

Burada korkmaktan kastım daha çok somut anlamdan ziyade soyut.

Ãœniversiteye kazandığımda Anadolu’dan Ä°stanbul’a gelen bir çocuÄŸa göre olaylara fazlasıyla ürkek yaklaşırdım…

Duygularımı karşımdakine ifade etmekten, birÅŸeyleri yapamamaktan,  becerememekten, “BaÅŸkaları ne der?”den korkardım…

Birgün gecenin yarısı YeÅŸilköy’de Rum Klisesi’nden Ayestefenos AnlaÅŸması’nın yapıldığı yer olan Cami’ye doÄŸru yürürken bu ürkekliÄŸimi düşündüm…

Korkuyla, olaylara ürkek yaklaşarak bir yere varılmayacağının analizini yaptım.

Ä°ÅŸin garibi, en çokta kaybetmekten korkardım ama bu korku bana hep kaybettiriyordu…

Adam gibi ilk cesur kararımı o gece verdim.

Tabi bir gecede olunacak birÅŸey deÄŸil.

Ä°ÅŸin özü, dibe vurduÄŸunuz zaman ağır depresyonlardan geçtiÄŸiniz zaman daha da tazelenerek çıkıyorsunuz…

Bazense daha “cesur” çıkıyorsunuz… 

Omurgasız, kıymet bilmez, iÅŸe yaramaz, kendini olduÄŸundan fazla gösteren insanları da görünce onlara inat daha cesur olmanız gerektiÄŸini düşünüyorsunuz… 

Aylar, yıllar geçtikçe cesur kararlar aldıkça kendime güvenin geldiğini hissettim.

“BaÅŸkaları ne der?” yaklaşımı umrumda bile deÄŸildi.

 Zamanla karşıma farklı kapılar açıldı, bu sayede Dünya’dan ve Türkiye’den baÅŸarılı insanlarla tanışmaya baÅŸladım… Tarihten bu yana baÅŸarılı insanların biyografilerini okudum…

Bana göre hepsinin sadece bir ortak özelliÄŸi vardı: “CESARET”

Aradan aylar, yıllar geçti…

Konferanslarımdan sonra gelen sorularda veya okur, izleyicilerimden gelen e-postalarda ise “Nasıl cesaret buldunuz yaptığınız iÅŸlerde?” sorusu ile sık sık karşılaÅŸtım.

Åžimdi ise Kariyergenç’i kurduÄŸumuz için cesaretimizden dolayı tebrik alıyoruz… Bunu daha çok dev ÅŸirketlerin tepe yöneticileri söylüyor…

En yakınlarımdan hiç tanımadıklarıma kadar birçok genç arkadaÅŸtan teÅŸekkür alıyorum: “Beni cesaretlendirdiÄŸin için teÅŸekkürler…”

Bense bunları duyduÄŸumda geçmiÅŸimle yaÅŸamayı sevdiÄŸim için eski korkak çocuÄŸa selam çakıyorum…

Sabah ezanı okunuyor…

Odamın penceresinden baktığımda Fatih Sultan Mehmet köprüsünü görüyorum… Sahi, benim odamdan Fatih Sultan Mehmet köprüsü gözüküyormuÅŸ ve ben bunu bile unutmuÅŸum…

Bazen arkadaÅŸlarım “Sen şöhretli adamsın…” diye kafa bulurlar. Bense güler geçerim. Zira benim bu konuda bir tespitim var. Türkiye’de şöhret olmanın tek bir kriteri var bana göre. 

Horhorda veya Kadınlar Pazarındaki Kebabcıların duvarlarında ”Bak bu adam bizim mekanımıza geldi.” babında hatıra fotoÄŸrafların varsa sen şöhretli bir adamsın! Yoksa şöhretli deÄŸilsin… Ha ÅŸu var, belli bir kitle tarafından tanınmak veya saygınlık şöhretten farklı kavramlardır… Bu kavramlar birbiriyle karıştırılmamalıdır.

Bu sabah Asmalımescit’teki ofisime geçerken kebabcıların duvarında fotoÄŸrafı eksik olmayan ünlü ÅŸarkıcı Selami Åžahin ile birlikteydim. Kendisi biri arapça olmak üzere 3 albümün hazırlığındaymış. “Kendime bile zaman ayıramıyorum” diye yakınıyor 61 yaşındaki sanatçı.

“Ne kadar garip ben de…” diyesim geldi…

Hatta “Ben de kariyergenç’in hazırlıkları içindeyim. Tıpkı albüm gibi…” diyesim bile geldi…

“Evet albüm gibi ÅŸarkı sözleri, bestesi, güftesi, repertuarı, sahnesi, var…” diyecektim vazgeçtim… Sadece  ”Ben de televizyon programı yapıyorum son 1 yıldır…” dedim geçtim ve içimden güldüm…

O deÄŸil de ben sıkı bir müzisyen olmayı isterdim. Şöyle stüdyosu olan canı istediÄŸi zaman stüdyoya girip her ruh haline özel ÅŸarkılar yapan bir adam… 

Ama yine bir tesellim var, giriÅŸimcilik müzisyenliÄŸe benziyor…

Müzisyenlikte iyi bir kulak şartsa, girişimcilikte kuvvetli bir sezgi sahibi olmak şart.

Ve yukarıda da dediğim gibi girişiminizin de şarkı sözleri, bestesi, güftesi, repertuarı ve sahnesi vardır.

Tıpkı bir albüm gibi…

“GiriÅŸimciler yalnız insanlardır!” yazımda giriÅŸimcilerin yalnız olduÄŸunu, kendi gemisinin kaptanı olduÄŸunu anlatmıştım. O yazıdan sonra baÅŸta babam olmak üzere bana ÅŸu ÅŸekilde fırça çekmiÅŸti: “Yalnız deÄŸilsin ben varım!”:)

Ben girişimcilerin yalnız olduğunu hala savunuyorum. Ne kadar ailesi ona inansa da, sevenleri çok olsa da hatta bir popüleritesi bile olsa girişimci yalnızdır.

Girişimci yalnız olmasına rağmen onun kahramanları vardır. O kahramanlar onun motivasyonunu güçlendiren yegane temel taşlardandır. Hayata karşı daha da umutlu bakmasını sağlar.

GiriÅŸimci zaman zaman hayatının en zor dönemlerini yaÅŸar. Kimbilir belki de giriÅŸimciliÄŸe ilk adım attığı zaman hayatında herÅŸey üst üste gelmiÅŸtir. Vazgeçmesi için birçok neden vardır. Ama vazgeçmeyene, yılmayana, pes etmeyene, acı çekene ’giriÅŸimci’ denilir. Ä°ÅŸte bu konuda omurgalı ve dik durma gerekliliÄŸini kahramanları sayesinde öğrenir giriÅŸimci.

O bakımdan giriÅŸimcilerin kahramanları çok önemlidir onun hayatında. Ä°zninizle ben de kahramanlarımdan birkaçını size kısaca tanıtmak istiyorum. Ä°sim vermeyeceÄŸim…

1. kahramanım: Hayatımda gördüğüm en ÅŸevkatli insandır. 23 yıldır yanımda. Konferanslarımda, yazılarımda, muhabbetlerimde en çok anlattığım insandır kendisi. “Arkandayım.” demesi bambaÅŸka birÅŸey. En büyük hayallerimden biri onun benle gurur duyması… Gerçi ben senle zaten gurur duyuyorum diyor ancak ben bunu tescillemek istiyorum…

2. kahramanım: Aslında tek kiÅŸi deÄŸil, ikili. Onlarla tanışmam enterasandı. Hayallerimin ve hedeflerimin onlarla bu kadar benzer olmasını hala çözmüş deÄŸilim. Sanırım hayatımdaki en büyük ÅŸanslardan biri. 3′ümüz bir araya geldiÄŸinde doÄŸru birÅŸey yaptığımıza dair umudum artıyor.

3. kahramanım: Büyük bir ÅŸirketin en tepe yöneticisi. SaygıdeÄŸer bir isim. Onun vizyonu ve mütevazılığı aklımdan hiç çıkmıyor. Kendisinin bizim yanımızda olması “hadi çocuklar” demesi yine bambaÅŸka birÅŸey. Birgün “Ä°yi ki bu çocuklarla tanışmışım” diyeceÄŸi günü iple çekiyorum…

4. kahramanım: 18 kiÅŸiyi  hangi kelimeyle nasıl anlatabilirim emin deÄŸilim…

4,5. kahramanım: Boşferin:)

Sözüm genç giriÅŸimci arkadaÅŸlarıma… Kahramanlarınız giriÅŸimcilik hayatınız için olmazsa olmazdır! Onları iyi seçin…