Nurettin Özdoğan

Bu blogda zaman zaman küçük dünyamı yansıtıyorum biliyorsunuz…

Her yıl insana bazı ÅŸeyler getiririr, ve tabii ki insandan birÅŸeyler götürür. 2008 yılı için küçük bir özet yazmayı faydalı buldum. Zira bu blog biraz tarihe tanıklık etsin, geriye dönüp baktığımda yüzümü tebessüm ettirsin istiyorum…

Televizyoncu da oldum: ZTV’de televizyon programına baÅŸladım. Stüdyo, montaj, kameralar, ışık… Bunlar küçük dünyama girdi.

Åžan şöhret yalan: “Herkes birgün 15 dk’lığına şöhret olacak.” tezinin benim için doÄŸrulandığı bir yıldı. Televizyon programlarım, köşe yazılarım, ses getiren dosyalarım,  konferanslarım…  Ä°smim belli bir genç kitleye ağızdan aÄŸza 2008 yılında daha fazla yayıldı. Otobüste yolculuk yaparken hiç tanımadığınız arkada oturan ikilinin muhabbetinde kendi isminizi duyma ihtimali yüzde kaçtır? Ben bu ihtimali yaÅŸadım defalarca.  Ama ne mutlu bana ki bu yalan dünyaya kendimi çok kaptırmadım…

e-fikrim ve yeni düşler yenilikçi düşünceler yarışmaları: Bu yarışmalarda dereceler almam bana birçok kapıyı açtı. Girişimci olmam konusunda en büyük kırılma noktalarımdan biriydi.

Hayallerim netleÅŸti: Bazı olaylar sayesinde artık ne yapacağım konusunda net bir karara kavuÅŸtum. Artık ben gençlere rol model olabilecek gözlerinin içinde dünyalar saklı olan birisi olmak istiyordum. Ve bunu giriÅŸimcilikle, deneyimlerimi paylaÅŸmakla yapacaktım…

Sevenlerim bariz bir ÅŸekilde arttı: Takip edenlerim büyük bir oranda arttı bu yılda. Gelen mesajlardan, gençlerin ilgisinden bunu çok iyi anlayabildim. Ben bazı gençlerin rol model aldıkları Nurettin Abi’si olmuÅŸtum çoktan. Beni ne kadar mutlu ediyordu bu tepkiler. Ä°nsanların güvenini ve sevgisini kazanmak benim için en anlamlı ÅŸeylerden biriydi zira. 

Dedemi kaybettim: Canım dedemi kaybettim, ekimin sonunda. Yıkıldığım anın resmiydi onun ölüm haberini aldığımda. Rüya deÄŸildi,”Dedesine abi diyen çocuk” abisini kaybetmiÅŸti. Ama daha dedesi kendisiyle gurur duyacaktı. “Ä°ÅŸte bu benim torunum” diyecekti, ama diyemeden göçtü öbür dünyaya… EniÅŸtelerim, teyzelerim “o senle zaten gurur duyuyordu” dese de içimin sızısı sanki hiç geçmeyecek gibi geliyor…

Zor bir dönem: Bir dönem yaÅŸadım, hayatımının en zor dönemiydi. HerÅŸey üst üste gelmiÅŸti. Dedemi kaybettikten sonra benim için önemli olan birisini daha kaybetmiÅŸtim… Nietzsche’nin seni öldürmeyen ÅŸey güçlendirir sözünün doÄŸruluÄŸunu gördüm.

kariyergenc.com: Hayatımın projelerinden biri. Hasan ve Sinan’la birlikte çıktığım yola harika insanlar eklendi. Gün geçtikçe bize inanan insan sayısı arttı. Uzun yıllar kafa patlattığım bir konuda adam gibi bir proje çıkarmanın heyecanı 2008′in son çeyreÄŸinde baÅŸladı. Ve ben artık genç bir giriÅŸimci olarak kendimi tanıtıyordum…

Bozuk para gibi harcanmak: Bazı insanların bozuk para gibi insanları harcamasına isyan ettim.  Kendime söz verdim, hiçbir zaman ben onlardan olmayacaktım. Ve onlara kapak olacak ÅŸeyler yapacaktım…